Glimpgesprek met het Oude Tijdperk

Het was ergens in de vorige week dat ik per toeval het Oude Tijdperk tegen het lijf liep toen ik die tuin in ging. Hij was niet gelijk herkenbaar, daar hij zijn oude huid nog maar losjes om zijn schubbige lichaam had zitten, waardoor de kleuren reeds vervaagd waren. Hij was niet te beroerd zich te excuseren en gelijk ook voor te stellen. Het was niet zijn intentie me te laten schrikken, maar hij wist dat de meest gevoelige zielen zonder een teken van afscheid lastig tot verwerken komen. En ook hij had nog wel behoefte aan een praatje, nu hij het tijdelijke met het eeuwige zou gaan verwisselen.
Quit pro quo, dus we hebben inderdaad een tijdje gesproken over wat er allemaal gaande is in de wereld – en hij was toch ook wel opgelucht dat zijn werk erop zat. ’ Wat stoort je nu het meeste?’ vroeg ik. Hij zei: ‘Ik ben een onderdeel van de tijd. Mij stoort niets. Ik draag wat het leven geeft, in volledige acceptatie. ‘ Ik baalde een beetje. Zo’n voldragen oud tijdperk kon immers niet anders dan een volleerd zenmeester zijn.
Ik dacht aan de onveiligheid en het verdriet dat overal op deze aardkloot toch gedeeld en gevoeld wordt, om niet te spreken van al die krantenberichten die de gruweleffecten vertegenwoordigen, de opgetekende getuigenissen van een virus dat als een storm over de mensheid heen raast. Ik kon niet geloven dat zo’n vorig tijdperk zich niet een heel klein beetje betrokken voelde bij deze realiteit, waarvan hij toch ook een wezenlijk onderdeel was. Of misschien wilde ik het niet geloven.
Hij leek mijn gedachten te verstaan en zei: “Nou, weet je. Ik geef toe – het lastigste was toch wel het moment waarop iedereen dacht dat het allemaal wel weer net zo snel over zou waaien als het gekomen was. Dat alles uiteindelijk wel weer terug bij het oude zou komen. Nu duidelijk begint te worden dat dit niet zal gebeuren, zijn de angsten die gepaard gaat met de gezondheidsrisico’s die we lopen en de ongewisse toekomst toch wel lastig te dragen op mijn leeftijd. Het haalt bovendien alle aandacht weg van mijn vertrek en van alles wat ik vertegenwoordigde als Tijdperk”.
Met het uitspreken van deze woorden verried zijn gelaat een wat verongelijkte blik. Heel even, tot hij zijn lange blauwe baard in lijn legde met de knoopjes van zijn koperkleurige mantel. “Maar”, vervolgde hij, “Ik kan zo nog wel lastigere momenten bedenken. Wel honderd. Duizend zelfs. De mens zou bovendien het virus niet moeten vrezen, maar zichzelf. Het is immers zijn eigen handelen dat tot het vrijkomen van dit virus heeft geleid. Pas als deze lessen geleerd zijn, hoef je ook een volgend virus niet te vrezen. Wij Tijdperken kunnen hierin ook een leermeester zijn, maar alleen voor hen die willen horen en dapper genoeg zijn hun handelen aan te passen aan het ritme van ons aller thuis, de Aarde.”
“Waarom laat je me trouwens niet los?”, vroeg hij mij ineens ietwat kribbig, net toen ik volledig aan zijn lippen hing. “Laat alles los. Jij en ik hebben niets meer samen te scheppen. Je hoeft alleen nog te kijken naar de wonderen van de natuur en verder te groeien in het bewustzijn dat jij zelf een wonder bent. Dat je uit deze natuur voortgekomen en er in geworteld bent. Dat het aardse leven verantwoordelijkheden met zich meebrengt die verder gaan dan het vervullen van egocentrische behoeften.
Doe iets waar je nooit tijd voor nam in het oude tijdperk. Voor jezelf én deze nieuwe wereld. Schep een omgeving waarin het wonder zich kan manifesteren. Zaai gewassen in je tuin, laat ze groeien en deel ze na het oogsten met de energie van je toewijding en het enthousiasme waarmee ze gerijpt zijn. Gebruik je talent om diepere betekenis te geven aan het leven dat je leeft. En deel dit talent zodat ook anderen zich geïnspireerd weten hún talent te delen.
Wist je trouwens dat dit Nieuwe tijdperk zal intreden in het Chinese jaar van de Rat? Volgens de legende was de Rat de eerste die verscheen toen Boeddha alle dieren bij zich riep. De Rat is altijd enthousiast en nieuwsgierig en enorm opportunistisch. Het jaar van de Rat is niet alleen het eerste jaar van een nieuwe cyclus, het is ook de start van vernieuwing en vooruitgang. Ratjaren zijn pioniersjaren, op allerlei vlak kunnen we dus vernieuwing verwachten die allerlei aspecten van ons leven zullen beïnvloeden. Zo vormt het jaar 2020 een drempel tussen mij – het oude, en het nieuwe tijdperk. Bepaalde niet al te frisse zaken zullen aan het licht komen en in elkaar storten als kaartenhuisjes. Dit nog gezegd hebbende: ik word verwacht. Als je me wilt excuseren nu…”
Het oude tijdperk schoot zonder mijn antwoord af te wachten als een pijl omhoog en nam zijn plaats in tussen de andere sterren. Daar stond ik dan. Alleen in mijn tuin, waar de nieuwe aardse lente aan het uitbarsten was. Voor mijn voeten de afgelegde huid, waarvan het licht van een enkele schub nog net uitdoofde. Ik keek nog eens omhoog. Wat een wonderbaarlijk schouwspel. Ik kon nog altijd niet geloven dat de meeste sterren terwijl ze zó mooi fonkelden, allang uitgedoofd waren. Ik was dan ook geen held in loslaten, net als in de oude tijd. ‘Nog niet…’, klonk een zachte Nieuwe stem in de wind, en streelde zo zachtjes langs mijn wang…